Συνέντευξη με τον Άρη Γκρίμπα
Πάμε να τα πούμε λίγο με τον Συγγραφέα Άρη Γκρίμπα!
Και για πες, τι διάολο γράφεις ρε Άρη; Δώσε μας λίγα στοιχεία για τα έργα σου και τις συγγραφικές σου προτιμήσεις.
Καλησπέρα, Κωνσταντίνε! Η απάντηση στην ερώτησή σου με δυο λόγια θα μπορούσε να είναι «Φαντασία και Τρόμο». Βέβαια, φαντάζομαι πως τα δυο λόγια δεν αρκούν, οπότε θα επεκταθώ λιγάκι.
Για εμένα τα διηγήματα / μυθιστορήματα Φαντασίας πρέπει να αποτελούν προεκτάσεις του δικού μας κόσμου. Να έχουν, δηλαδή, πρωταγωνιστές με προβλήματα κοινά (ή που θα μπορούσαν να είναι κοινά) με τα δικά μας. Προβλήματα κοινωνικά, υπαρξιακά ή και ψυχολογικά, που να είναι, όμως, τοποθετημένα μέσα σε ένα καλοσχεδιασμένο φανταστικό πλαίσιο. Για να το κάνω ακόμη πιο κατανοητό, για εμένα η Λογοτεχνία Φαντασίας αποτελεί το μέσο μέσα από το οποίο μοιράζομαι αυτά που με απασχολούν κι όχι τον αυτοσκοπό. Μεγάλωσα διαβάζοντας Φαντασία κι αυτού του είδους την λογοτεχνία την αγαπώ. Ωστόσο, νιώθω πως πάντα με κέρδιζαν τα βιβλία όπου η φαντασία και ο ρεαλισμός σμίγανε. Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ με τη σειρά μου μέσα από το δικό μου, πλέον, έργο.
Ωστόσο, όταν γράφω «Τρόμο», το παραπάνω ίσως να αλλάζει λιγάκι. Εκεί μου αρέσει να εξερευνώ την ψυχοσύνθεση του κάθε χαρακτήρα ακόμη πιο βαθιά και να μελετώ τις αντιδράσεις του μπροστά στο άγνωστο. Σε άγνωστο που πολλές φορές δεν βγάζει νόημα κι ίσως στο τέλος ν’ αφήνει και αναπάντητα ερωτηματικά στον αναγνώστη. Γι’ αυτό και τα διηγήματά μου πέφτουν κυρίως στην υποκατηγορία του «Κοσμικού Τρόμου».
Πώς σε βοηθάει η συγγραφή στην καθημερινότητα σου; Αποτελεί μια όμορφη διαφυγή από τους γρήγορους ρυθμούς ζωής ή και κάτι παραπάνω;
Τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια η συγγραφή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Έχω σταθεί αρκετά τυχερός σε αυτό το κομμάτι και πλέον έχω την δυνατότητα να γράφω κάθε μέρα. Παλιότερα, όμως, την περίοδο που εργαζόμουν στον ιδιωτικό τομέα, η συγγραφή ήταν κυρίως ένα μέσω διαφυγής. Βέβαια, τότε γινότανε δίχως πρόγραμμα, πολύ πιο ανώριμα και αρκετά πιο άγουρα απ’ ότι τώρα. Παρ’ όλα αυτά και τότε, αλλά και τώρα, πιάνω πολύ συχνά τον εαυτό μου να ταξιδεύει νοητικά μέσα στις ιστορίες που γράφω, ή σ’ εκείνες που σκέφτομαι να γράψω μελλοντικά.
Σκέφτεσαι το εξωτερικό για τα έργα σου; Μετάφραση δηλαδή κι αργότερα είτε παραδοσιακή έκδοση είτε αυτοέκδοση (μέσω Kindle π.χ).
Αυτή η σκέψη υπάρχει σίγουρα στο πίσω μέρος του μυαλό μου, κυρίως για την σειρά επικής φαντασίας που γράφω. Βέβαια, δεν θέλω να προτρέχω. Θα ήθελα πρώτα να εκδώσω στα ελληνικά και το τρίτο βιβλίο και μετά να γίνει -αν τελικά γίνει- κάτι τέτοιο. Το σίγουρο είναι πως αρκετοί από τους πρόσφατους φίλους μου (κατοικώ πλέον στην Ολλανδία) με ρωτούν συχνά γι’ αυτό.
Γίνεσαι Βασιλιάς της Λογοτεχνίας του Φανταστικού κι εμείς οι πιστοί σου υπήκοοι είμαστε έτοιμοι να σε ακολουθήσουμε και να σε στηρίξουμε στις αποφάσεις σου. Τι θα πρότεινες προκειμένου να ακμάσει το Fantasy στην Ελλάδα;
Δύσκολη ερώτηση. Θα την πιάσω από δυο μεριές, για να την απαντήσω σφαιρικά, χωρίς να πιστεύω πως και πάλι θα μπορέσω να την εξαντλήσω.
Νομίζω πως μια καλή αρχή, θα ήταν να πιέσουμε τους συγγραφείς (μέσα σε αυτούς κι εμένα) να κρατήσουν τα γραπτά τους λίγο περισσότερο στα συρτάρια (φλασάκια) τους. Τι θέλω να πω με αυτό; Πιστεύω πως αρκετοί από εμάς (ξαναλέω κι εγώ μέσα) βιαστήκαμε να εκδώσουμε. Βιαστήκαμε και κάναμε μικρά λάθη, τα οποία θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει αν ξανακοιτούσαμε το γραπτό μας λίγους μήνες μετά. Αυτά τα μικρά λάθη πολλές φορές μαζεύονται και εν τέλει υποβαθμίζουν το τελικό αποτέλεσμα. Πιστεύω, λοιπόν, πως με ελάχιστη παραπάνω προσοχή και υπομονή θα είχαμε καλύτερο προϊόν να παρουσιάσουμε στο αναγνωστικό κοινό.
Πέρα απ’ αυτό, κι εφόσον είμαι ο βασιλιάς, θα πίεζα για πιο προσεγμένες εκδόσεις. Να φαίνονται καλύτερα οι χάρτες, να δίνονται λεφτά σε καλλιτέχνες για τα εξώφυλλα, για τα σκίτσα στο εσωτερικό των βιβλίων κ.ο.κ. Κακά τα ψέματα, ένα βιβλίο δεν είναι μονάχα οι λέξεις που το απαρτίζουν, αλλά και όλα τα τριγύρω.
Απαντώντας, ωστόσο, πιο σοβαρά στην ερώτησή σου, μπορώ να δω και άλλους παράγοντες, που ούτε ο Βασιλιάς του Φανταστικού δεν έχει τη δύναμη να αγνοήσει. Για παράδειγμα το οικονομικό ζήτημα. Εφόσον για το μέσο νοικοκυριό ο μήνας «βγαίνει» δύσκολα, πως περιμένουμε από τα μέλη του να έχουν την άνεση και τη διάθεση (δεν αναφέρομαι καν στην δυνατότητα) να επενδύσουν στη λογοτεχνία; Πνευματικά οι περισσότεροι συνάνθρωποί μας στην Ελλάδα είναι εξαντλημένοι και ο χρόνος που τους περισσεύει δεν τους αρκεί καλά-καλά για ξεκούραση. Εάν τα παραπάνω λύνονταν, τότε ίσως όλο και περισσότερος κόσμος να άρχισε να διαβάζει ξανά. Εφόσον διάβαζε ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού, αντικειμενικά, αργά ή γρήγορα, θα άκμαζε και το ελληνικό φανταστικό.
Τι θα έλεγες σε κάποιον αναγνώστη για να εμπιστευτεί κάποιο από τα έργα σου και γενικότερα το ελληνικό fantasy;
Πραγματικά δεν ξέρω. Ή μάλλον, καλύτερα δεν θέλω να πω κάτι. Φυσικά σε μια κουβέντα πρόσωπο με πρόσωπο θα μπορούσα να πω πολλά, κυρίως για τα δικά μου έργα. Θα μπορούσα, επίσης, να αναφερθώ και σε έργα Ελλήνων που διάβασα και μου άρεσαν. Ωστόσο, είμαι από αυτούς που πιστεύουν, πως δεν χρειάζεται να πιέσουμε το αναγνωστικό κοινό. Έχω ακούσει από πολλούς αναγνώστες να λένε «δεν διαβάζω Ελληνικό Fantasy. Διάβασα κάποτε το Χ ή το Ψ βιβλίο και ήταν πολύ κακό.» αλλά, πλέον, με αφήνει αδιάφορο. Δικαίωμα του καθενός.
Το σίγουρο είναι πως η λογοτεχνία του φανταστικού στη Ελλάδα άρχισε να κάνει σχετικά πρόσφατα τα πρώτα της βήματα. Έτσι, μου φαίνεται λογικό να κυκλοφορούν και άγουρες προσπάθειες στην αγορά. Δικιά μου πεποίθηση και βλέψη είναι να δω το ελληνικό φανταστικό να τρανεύει, ποσοτικά και ποιοτικά, κι αυτό προϋποθέτει πως κάποιος θα διαβάσει, θα ενθαρρύνει και θα κρίνει τις προσπάθειες που γίνονται. Εγώ είμαι διατεθειμένος να κάνω τα παραπάνω (ως αναγνώστης), αλλά (ως συγγραφέας) δεν έχω την απαίτηση από κανέναν να βαδίσει σ’ αυτό το μονοπάτι.
Στην τελική, νομίζω πως ο δικός μας λόγος (των δημιουργών) είναι υποκειμενικός και πολλές φορές μας είναι δύσκολο ν’ απαγγιστρωθούμε από ορισμένες δυσκολίες. Ας μιλήσουν θετικά ή αρνητικά (κατά προτίμηση με σεβασμό και πρόθεση για εποικοδομητικό σχολιασμό) οι αναγνώστες.
Στο ξεχαρβαλωμένο συρτάρι στο υγρό και σκοτεινό σου υπόγειο έχεις ένα μικρό σεντουκάκι που μέσα του περιέχει τον αρχαίο πάπυρο «Οι Τρεις Συμβουλές του Άρη για τη Συγγραφή». Τι θα έγραφε μέσα; (Να πω σε αυτό το σημείο ότι οι συγγραφικές συμβουλές δεν λειτουργούν σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες με διαφορετικές σκέψεις, βάσανα και προγράμματα).
Όπως ακριβώς το είπες είναι. Οι συμβουλές δεν λειτουργούν για όλους με τον ίδιο τρόπο. Παρ’ όλα αυτά, ας αναφέρω τις δικές μου
Πρώτη και κύρια για εμένα συμβουλή, ΠΡΟΓΡΑΜΑ. Γράψιμο συστηματικό δηλαδή κι όχι μονάχα όποτε μου έρχεται η έμπνευση. Φυσικά, όταν η καθημερινότητα είναι γρήγορη και με δεκάδες υποχρεώσεις, το πρόγραμμα είναι πολύ δύσκολο να ακολουθηθεί. Και πάλι, όμως, εφόσον θέλουμε να παράγουμε έργο, πρέπει να επιμείνουμε. Παλιότερα, που δούλευα σε δύο δουλειές, πραγματικά ένιωθα πως δεν είχα χρόνο, ούτε διάθεση, για γράψιμο. Ωστόσο, κατοικούσαν κάποιες άσβηστες φωνές στο μυαλό που μου λέγανε πως πρέπει να γράφω. Τότε, το πρόγραμμα που είχα βάλει, ήταν πως κάθε δεύτερη Κυριακή απόγευμα θα γράφω. Όλες κι όλες είχα τέσσερις ώρες ελεύθερες, σύνολο οκτώ τον μήνα. Κι όμως, όταν άρχισα να τηρώ αυτό το πρόγραμμα, τότε είδα βήματα προς τα εμπρός. Βήματα μικρά και αργά, που συμβάλανε, ωστόσο, στην πρόοδό μου.
Δεύτερη συμβουλή, κι εφόσον το θέμα πρόγραμμα έχει λυθεί, θα έλεγα το ΔΙΑΒΑΣΜΑ. Πρέπει να διαβάσεις αρκετά, εφόσον θέλεις να γράψεις. Να διαβάσεις το είδος που σου αρέσει, αλλά και άλλα είδη. Να διαβάσεις ακόμα και βιβλία που δεν σου ταιριάζει το είδος, ώστε να δεις, τι είναι αυτό που σε ξενίζει. Δεν θέλω να κουράσω, αλλά νομίζω πως αυτό το κομμάτι, ίσως να είναι και το πιο σημαντικό απ’ όλα.
Τρίτη η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Να μην μπει κανείς επίδοξος συγγραφέας, ειδικά στην αρχή της πορείας του, σε καλούπια. Να μην κοιτάξει τις τάσεις, τις μόδες και να μην ψάξει για εκείνο που κάνει πωλήσεις. Να γράψει δηλαδή αυτά που θέλει. Αυτά που θα ήθελε να διαβάσει και ίσως δεν έβρισκε ως τώρα. Ακόμα κι αν τα έβρισκε, αλλά αυτά του αρέσουν, πάλι για εκείνα να γράψει.
Θα κλέψω εδώ, όμως, και θα παραθέσω και μια τέταρτη συμβουλή.
Ως τελευταία λοιπόν, θα αναφέρω την ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ. Έγραφα επί χρόνια, αλλά δεν το μοιραζόμουν με κανέναν. Τι κέρδισα από αυτό; Ελάχιστα! Μόλις ανοίχτηκα, ωστόσο, ήρθαν αμέσως οι πρώτες κριτικές. Αρχικά φίλοι και οικογένεια προσπάθησαν να στηρίξουν ή να κατακρίνουν τον τρόπο, το ύφος και την τεχνική μου. Απ’ αυτά κέρδισα. Κυρίως από τα «αρνητικά» σχόλια. Εξωστρέφεια, λοιπόν, μοιραστείτε τα έργα σας με όσο περισσότερους γίνεται. Πάρτε γνώμες, δεχτείτε κριτικές, αλλάξτε, εξελιχθείτε. Κανείς δεν ποίησε τέλεια την τέχνη του εξ’ αρχής.
Πιστεύεις θα έχουμε κάποια στιγμή τον δικό μας Andrzej Sapkowski; (Συγγραφέας του Witcher). Δηλαδή κάποιο Ελληνικό βιβλίο του φανταστικού που θα κάνει μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό.
Ακόμη κι αν το εξετάσουμε μονάχα στατιστικά αυτό το ερώτημα, η απάντηση θα είναι θετική. Αν τώρα βάλουμε στην εξίσωση και το γεγονός πως η ελληνική μυθολογία έχει ήδη δεκάδες φίλους στο εξωτερικό, τότε νομίζω πως μπορούμε να υποθέσουμε το «Ναι» με ακόμη μεγαλύτερη βεβαιότητα.
Υπήρξαν στιγμές που ένιωσες την πένα στο χέρι σου να «βαραίνει»; Τι θα έλεγες σε νέους συγγραφείς που αισθάνονται πως οι κόποι τους δεν ανταμείβονται αρκετά;
Εφόσον κάποιος ξεκινήσει να γράφει, οφείλει να αρχίσει να ανταμείβεται από το ίδιο το γράψιμο. Από την διαδικασία της δημιουργίας δηλαδή κι όχι από το αποτέλεσμα. Από την τέχνη κι όχι απ’ όσα ακολουθούν. Πολλές φορές, ειδικά για εμάς που δεν πουλάμε χιλιάδες αντίτυπα, οποιαδήποτε άλλη επιβράβευση αργεί να έρθει. (Ίσως έρθει κι εκείνη η αναγνώριση κάποια στιγμή, αλλά καλό είναι να μην φορτώνει το μυαλό μας με επιπλέον βάρος. Μη σου πω πως νομίζω πως είναι κι εχθρός μας όλο αυτό.)
Οπότε, το παραπάνω νομίζω πως είναι μονόδρομος.
Όσο για το αν έχω νιώσει το χέρι μου να «βαραίνει», νομίζω πως έως τώρα δεν μου έχει συμβεί. Έχει τύχει, φυσικά, να αισθανθώ πως ίσως να μην άρεσε το έργο μου, πως δεν έφτασε σε αρκετό κόσμο κτλ. Ακόμη, έχω αισθανθεί πως δεν κατάφερε ν’ αγγίξει τις ψυχές ορισμένων εκ των αναγνωστών. Παρ’ όλα αυτά, κοιτάω να κρατώ τις θετικές εμπειρίες και μνήμες.
Βλέπεις, τα τελευταία χρόνια μένω στο εξωτερικό και οι κουβέντες που κάνω με τους φίλους και την οικογένεια στην Ελλάδα, δεν γυρνούν συνεχώς γύρω από το συγγραφικό μου έργο. Ωστόσο, όταν επισκέπτομαι την χώρα όλο και κάποιος θα βρεθεί να μου πει δυο λόγια, ή να με ρωτήσει κάτι για την πλοκή των βιβλίων και την ιστορία του κόσμου μου. Αυτά κρατάω κι από εκείνα κοιτώ να αντλώ ενέργεια, όταν νιώθω πιο αδύναμος.
Στην τελική, ακόμη και ένα άτομο να κάνει χαρούμενο το έργο μας, για εμάς είναι μεγάλη νίκη.
Βράζει τίποτα στο συγγραφικό σου τσουκάλι; Κοινώς, ετοιμάζεις κάποιο καινούριο έργο;
Φυσικά! Η φωτιά που ταΐζει αυτό το τσουκάλι, καίει ακόμη αρκετά δυνατά μέσα μου. Έτσι την αισθάνομαι. Αυτή τη στιγμή γράφω το τρίτο μέρος της σειράς «Ιστορίες από την Άρας Άουμαρ» που ελπίζω να έχει κυκλοφορήσει πριν από τα μέσα του 2025. Πέρα από αυτό, γράφω διάφορα διηγήματα τρόμου, μιας και σκοπεύω να εκδώσω και μια συλλογή το επόμενο έτος.
Πέρα από αυτά, υπάρχουν κι άλλες ιδέες που με βασανίζουν και συχνά πυκνά ξεκλέβω χρόνο για να τις βάζω στο χαρτί. Αυτές τις τελευταίες ιστορίες, δεν έχω σκοπό να τις εκδώσω. Τουλάχιστον, όχι σύντομα. Γράφονται για να καλύψουν εκείνη την χαρά της δημιουργίας που ανέφερα παραπάνω. Τέλος, συχνά (μια φορά στις δύο εβδομάδες τουλάχιστον) κάνω και ορισμένες συγγραφικές ασκήσεις. Γράφω δηλαδή μικρά διηγήματα, με μοναδικό σκοπό να ανοίξω τους συγγραφικούς ορίζοντές μου.
Πέρα από αυτά, αρθρογραφώ περιστασιακά για την Λε.φα.λο.κ (Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας).
Σκάει τηλεφώνημα και σου λένε «Είμαστε από το Χόλυγουντ κύριε Άρη και θέλουμε να κάνουμε ταινία/σειρά το έργο σας. Ποιον σκηνοθέτη θέλετε και ποιους ηθοποιούς για πρωταγωνιστές;»
Πραγματικά δεν έχω καθίσει ποτέ να μπω στην διαδικασία να σκεφτώ κάτι τέτοιο και ούτε θα το ήθελα. Αφενός γιατί δεν έχω ασχοληθεί πολύ με την τέχνη του κινηματογράφου ώστε να έχω σφαιρική άποψη κι αφετέρου διότι νομίζω πως το Χόλυγουντ του 2024 δεν θα ενδιαφέρονταν να αποδώσει όσα έχω οραματιστεί για το έργο μου. Πραγματικά οι ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης, ίσως, να είναι από τα τελευταία που θα με ένοιαζαν. Το κύριο θα ήταν ο παραγωγός με όραμα.
Βλέπεις, για εμένα οι «Ιστορίες από την Άρας Άουμαρ» κουβαλάνε πάρα πολλά και δε θα ήθελα να υποβαθμιστεί καμία από τις πτυχές τους. Αυτή είναι, βέβαια, μια πολύ μεγάλη κουβέντα, που ίσως να θέλαμε μια ακόμη συνέντευξη για να την αναπτύξω, οπότε δεν θα επεκταθώ. Οπότε, ας μείνουμε στην λιτή απάντηση, πως σε περίπτωση που κάτι τόσο ανήκουστο συνέβαινε, εγώ μάλλον θ’ απαντούσα αρνητικά.
Πάμε για ένα παιχνίδι φαντασίας.
Game of Thrones ή Lord of the Rings;
Ανάλογα με το ποιο διάλεξες έχουμε
Game of Thrones
(Spoilers για πρώτο βιβλίο/πρώτη σεζόν)
Είσαι ο Ένταρντ Σταρκ και σου δίνεται η ευκαιρία να πράξεις διαφορετικά από ότι έκανε ο ίδιος στο βιβλίο. Δηλαδή έχεις μάθει μόλις ότι τα παιδιά του Ρόμπερτ Μπαράθεον είναι στην πραγματικότητα παιδιά του Τζέιμι. Τι κάνεις;;;
Lord of the Rings
(Spoilers για πρώτο βιβλίο/πρώτη ταινία)
Ο Φρόντο παθαίνει γαστρεντερίτιδα και βγαίνει εκτός Συντροφιάς. Πρώτον, ποιον φέρνεις μεταγραφή (μπορείς να επιλέξεις κάποιον χαρακτήρα κι από τα δικά σου έργα) και δεύτερον, σε ποιον αναθέτεις να κουβαλά το βαρύ φορτίο του δαχτυλιδιού;
Διαλέγω Lord of the Rings. Πολύ μεγάλη η αγάπη για να διαλέξω κάτι άλλο.
Σε περίπτωση, λοιπόν, που ο Φρόντο είναι εκτός, θα έδινα το δαχτυλίδι στον Σαμ. Ξέρω, φθηνή απάντηση, αλλά, ίσως, η μόνη σωστή. Ως ένατο για την συντροφιά θα διάλεγα:
Α)Από όσους συμμετείχαν στο συμβούλιο του Έλροντ : Τον Γκλόφιντελ. Ήθελα να τον δω περισσότερο στα βιβλία.
Β)Γενικά από όσους χαρακτήρες συναντάμε στα βιβλία : Τον Ίμραχιλ, τον Έομερ ή την Έογουιν, με τον πρώτο να έχει ελαφρύ προβάδισμα γιατί επίσης ήθελα να τον δω περισσότερο στα βιβλία.
Γ)Από τους ήρωες του δικού μου κόσμου : Πιο πιθανό θα ήταν να στέλνονταν αρχικά ο Γκρέηπαλ. Βέβαια, κάπου στον δρόμο, ίσως, να του έκλεβε τη θέση η Νάντια, ιδιαιτέρως αν αντιλαμβανόταν το πόσο σημαντική είναι αυτή η αποστολή.
Πάμε για το κλείσιμο… Θα ήθελα πρώτα από όλα να σε ευχαριστήσω που δέχτηκες να δώσεις αυτή τη συνέντευξη και να σου ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου να δεις όλα σου τα έργα να κάνουν τις ψυχές των αναγνωστών σου να πλημμυρίζουν από φαντασία και αξέχαστα συναισθήματα.
Γούσταρες τη συνέντευξη; Θα ήθελες να πεις κάτι για σβήσιμο πριν ζητήσω λογαριασμό; Γιατί βλέπω ο πανδοχέας μας κοιτάει λίγο στραβά. Έχουμε μείνει εμείς κι ο μεθυσμένος βάρδος…
Ας πληρώσουμε και να φύγουμε. Στη τελική μιλάμε και στον δρόμο. Οι μεγαλύτερες αλήθειες και οι πιο βαθιές κουβέντες εκεί γίνονται, άλλωστε. Στον δρόμο, κάτω από το φως του φεγγαριού κι έχοντας αφήσει πίσω σου το καπηλειό.
Άρη δώσε μας αν θέλεις κάνα social ή καμιά σελίδα με τα βιβλία σου σε περίπτωση που κάποιος θελήσει να τσεκάρει τη δουλειά σου.
Στο Facebook «Άρης Γκρίμπας» και στο Instagram ares_grb. Χαρά μου ν’ απαντήσω σε οποιαδήποτε ερώτηση έχει κάποιος ή να δεχτώ σχόλια για τα βιβλία ή τα άρθρα μου. Οι δύο πρώτοι τόμοι της σειράς που γράφω βρίσκονται σε αρκετά ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία αλλά και στο site του Βάρδου. Παραθέτω παρακάτω τα link:
και
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την συνέντευξη! Ελπίζω κάποτε να τα πούμε κι από κοντά!
Εγώ σ’ ευχαριστώ, Κωνσταντίνε! Ελπίζω σύντομα κι από κοντά να πούμε πολύ περισσότερα.
Οι συνεντεύξεις αυτές (ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλες) είναι ας πούμε το δικό μου λιθαράκι στην προσπάθεια να αναδειχτεί η Εγχώρια Λογοτεχνία και οι πρωτοεμφανιζόμενοι ή ακόμα και οι "φτασμένοι" συγγραφείς.
Ελπίζω να το απολαύσατε!
Comments